Հայ Առաքելական եկեղեցու եպիսկոպոսների առջև փակվող, մուսուլմանական երկրների ղեկավարների առջև բացվող դռներ…

Այս հակադրության մեջ է խտացած այսօրվա Հայաստանի ողբերգությունը, որը ողբերգություն է ոչ միայն հուզական ու արժանապատվության հարթությունում, այլ ունենալու է խիստ քաղաքական հետևանքներ: Հունիսին կայանալու է հենց այդ ողբերգության վերջին արարը՝ Եվրոպական համայնքի գագաթնաժողովի առանցքային մասնակիցների հավանությամբ (Թուրքիայի արտգործնախարար Հաքան Ֆիդանն արդեն իսկ բաց հայտարարել է Նիկոլ Փաշինյանի «կամքը ողջունելու» մասին):

Ահա այս երկու ժողովներին՝ Եվրոպական համայնքի գագաթնաժողովին ու դրա աջակցությամբ՝ նաև Հայաստանում ձևավորվելիք Ազգային ժողովին, խանգարում է փետրվարին նախատեսված եկեղեցական ժողովը, որովհետև վերջինիս իմաստն ու խորհուրդը լինելու է այն ամենայնի պաշտպանությունը, ինչը հարձակման է ենթարկվում երկու ժողովների շահառուների ու կատարածուների կողմից:

Այսօրվա պայքարը, այդպիսով հոգևոր Հայաստանի ու հոգեզուրկ իմաստով ֆիզիկական Հայաստանների պայքար է: Իսկ երեք՝ իրարից անկախ ժողովների կապն այն է, որ եկեղեցական ժողովի կայացումը կամ տապալումը (ոչ այնքան՝ ժամկետի ու վայրի, այլ՝ ավելի լայն իմաստով) կանխորոշելու է եվրոպական համայնքի մայիսյան խրախճանքը Երևանում ու դրա ոչ թե արարողակարգային, այլ ռազմավարական արդյունքների հստատումը հունիսին՝ ի դեմս Հայաստանի նոր Ազգային ժողովի, որը լինելու է ոչ թե հայ ժողովրդի ներկայացուցչական մարմինը, ինչպես պահանջում է Սահմանադրությունը, այլ եվրոպական համայնքի ներկայացուցչությունը Հայաստանում: